سعدی و ادبیات غنایی
خمار مستی
همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی // که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد // دگران روند و آیند و تو هم چنان که هستی
چه حکایت از فراقت که نداشتم و لیکن // تو چو روی باز کردی ، در ماجرا ببستی
نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به // که تحیّتی نویسیّ و هدیّتی فرستی
دل دردمند ما را که اسیر توست یارا // به وصال مرهمی نه چو به انتظارخستی
برو ای فقیه دانا ، به خدای بخش ما را // تو و زهد و پارسایی ، من و عاشقیّ و مستی
دل هوشمند باید که به دلبری سپارد // که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی
چو زمام بخت و دولت ، نه به دست جهد باشد // چه کنند اگر زبونی نکنند و زیر دستی
گله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی ! سر خویش گیر و رستی
